Vogliamo Tutto

Κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf εδώ.

Περί εκλογικών αυταπατών

“Οι προλετάριοι, µέσα από τις αποτυχίες και τις προδοσίες των κυρίαρχων τάξεων κατάλαβαν ότι έφτασε η ώρα να σώσουν την κατάσταση, παίρνοντας στα χέρια τους τη διεύθυνση των δηµόσιων υποθέσεων...Κατάλαβαν ότι είναι επιτακτικό τους καθήκον και απόλυτο δικαίωµά τους να γίνουν κύριοι της τύχης τους....”

(Κεντρική Επιτροπή της Κοµµούνας, 18 Μαρτίου 1871)

Μέσα σε ένα κλίµα απεγνωσµένων φωνών για εθνικό καθήκον συµµετοχής και την ανάγκη ισχυρής λαϊκής εντολής για καίρια ζητήµατα όπως τα εθνικά και η οικονοµική κρίση, καλούµαστε για άλλη µια φορά να εκτελέσουµε το δηµοκρατικό µας καθήκον. Η κρίσιµη οικονοµική κατάσταση είναι αυτή που καθορίζει την πολιτική ατζέντα των φετινών εκλογών. Με απλά λόγια η οικονοµική κρίση των αφεντικών ψάχνει λύση και καλύτερη διαχείριση µέσω των εκλογών.

Ποιος θα διαχειριστεί τι και πως, είναι κάτι που θα το αποφασίσει ο “κυρίαρχος λαός”. Επιλέγοντας κάθε φορά στα πλαίσια της αστικής δηµοκρατίας τους κυβερνήτες του.

Αστική Δημοκρατία

Από τους βασιλιάδες, τους φεουδάρχες, τους µεγαλογαιοκτήµονες µέχρι και τους καπιταλιστές, οι κοινωνίες χαρακτηρίζονται από σχέσεις εξουσίας και ανισότητας. Κάθε κοινωνικό-πολιτικό µοντέλο που επιβλήθηκε είχε φυσικά και τα δικά του χαρακτηριστικά στις δοµές, το πολιτιστικό του υπόβαθρο και γενικότερα έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης και διαχείρισης της εξουσίας. Πάντα όµως οι κοινωνίες ήταν χωρισµένες σε τάξεις µε συγκρουόµενα συµφέροντα. Το σηµερινό κοινωνικό-πολιτικό µοντέλο, η αστική δηµοκρατία, αποτελεί απότοκο των αστικών επαναστάσεων ενάντια στη φεουδαρχία και σηµατοδοτεί την κυριαρχία της αστικής τάξης πάνω στην εργατική και παράλληλα το δρόµο προς την τελειοποίηση των εξουσιαστικών δοµών.

Τα προηγούµενα συστήµατα χρησιµοποιούσαν ξεκάθαρα τη βία και την καταστολή για να επιβληθούν. Η αστική δηµοκρατία έχει καταφέρει να επιβληθεί και να εδραιωθεί µε έναν τρόπο ιδιαίτερο και φαινοµενικά ανώδυνο για τον υπόδουλο λαό. Κυρίαρχο στοιχείο της επιβολής αυτής είναι η “αόρατη” βία όπως µπορούµε (π.χ) να την παρατηρήσουµε στο σηµερινό µισθωτό εργάτη. Βία είναι οι χαµηλοί µισθοί, η µη ύπαρξη ελεύθερου χρόνου, τα εξαντλητικά ωράρια σε σηµείο που η κατάσταση του σηµερινού µισθωτού να µη διαφέρει ουσιαστικά και πολύ από αυτή του δουλοπάροικου της φεουδαρχίας.

Η ειδοποιός διαφορά όµως ανάµεσα τους είναι ότι ο άνθρωπος του σήµερα πλαισιώνεται από έναν ολοκληρωµένο και καλοµελετηµένο κατασταλτικό µηχανισµό αποτελούµενο από χιλιάδες µικρούς και µεγάλους δρόµους που οδηγούν στην αλλοτρίωση της συνείδησης του. ∆ύο από αυτούς τους δρόµους, η περιβόητη κοινωνία του θεάµατος και οι εκλογές, συναντιούνται κάθε 4 χρόνια για να δηµιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι ο “κυρίαρχος λαός” συµµετέχει στη λήψη των αποφάσεων που ορίζουν την καθηµερινότητά του.

Εκλογές

Σε µία περίοδο έντονης καπιταλιστικής κρίσης αλλά και έντονης αµφισβήτησης των κυρίαρχων θεσµών, οι εκλογές, ως γνήσιος θεµατοφύλακας του αστικού δηµοκρατικού τοπίου, έρχονται για άλλη µία φορά να δώσουν τις λύσεις στα αδιέξοδα των κυρίαρχων. Με “αίσθηµα ευθύνης” (αλήθεια που το βρήκαν ανάµεσα σε τόσα σκάνδαλα και µίζες;) οι πολιτικοί άρχοντες του τόπου, µας “καλούν” να επιλέξουµε ποιανών υπόδουλοι “επιθυµούµε” να είµαστε για την επόµενη τετραετία και ποιανού τα οικονοµικά συµφέροντα θα εξυπηρετήσουµε καλύτερα. Μεγάλο µέρος του κόσµου έχει πλέον αντιληφθεί τα παραπάνω και δεν πείθεται για τις “καλές προθέσεις” των πολιτικών. Είναι όµως αξιοσηµείωτο ότι ακόµη και από αυτούς, κάποιοι συνεχίζουν να ψηφίζουν µε κριτήριο “το µη χείρον βέλτιστoν”. Όσοι όµως, είτε αντιλαµβάνονται τα παραπάνω είτε όχι, συνεχίζουν να λαµβάνουν µέρος στην εκλογική διαδικασία, συµµετέχουν ταυτόχρονα και στη διαιώνιση της ίδιας της εκµετάλλευσης τους.

Οι εκλογές, ως ένας από τους κύριους (αν όχι ο κύριος, καθώς είναι αυτός που παρέχει το δηµοκρατικό άλλοθι) µηχανισµούς της αστικής δηµοκρατίας, προτάσσουν την αντιπροσώπευση και την ανάθεση. Η ικανότητα για ενασχόληση µε τα κοινά που δεν είναι κάτι ασαφές και απροσδιόριστο αλλά αφορά την καθηµερινή ζωή όλων µας, “πρέπει να αφεθεί σε ειδικούς”. Η στάση που συντηρείται και αναπτύσσεται ότι µόνο “ειδικοί” και “φωτισµένα µυαλά” είναι οι σωτήρες µας και όχι οι ίδιοι οι εαυτοί µας, είναι µια σηµαντική παραχώρηση των από τα κάτω αυτού του κόσµου. Η αντιπροσώπευση αποτελεί την a priori και χωρίς όρους παράδοση των ζωών µας στις ορέξεις των κυρίαρχων που αναλαµβάνουν να διαχειριστούν εµάς χωρίς εµάς.

Η ψευδαίσθηση ότι συµµετέχουµε στη λήψη αποφάσεων δεν είναι πάρα ένας ακόµα τρόπος να διασφαλιστεί η κοινωνική ειρήνη, να χαλιναγωγηθούν οι µάζες και οι υποταγµένοι (µόνο εν δυνάµει εξεγερµένοι) να σκύψουν ακόµα περισσότερο το κεφάλι.

Και αυτό συµβαίνει γιατί η αστική δηµοκρατία έχει την ιδιαίτερη ικανότητα να αφοµοιώνει κάθε αντίθεσή της και να την καθιστά ουσιαστικά ακίνδυνη για τη διαιώνισή της. Ένα, φαινοµενικά ή και ουσιαστικά, επαναστατικό πρόταγµα, όταν επιχειρείται να πραγµατωθεί µέσω θεσµών εξουσίας, παύει να απειλεί το σύστηµα καθώς είτε θα αποτύχει, είτε θα ενταχθεί σ' αυτό, σε καµία πάντως περίπτωση δε θα γίνει επικίνδυνο.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι εκλογές παίζουν τόσο µεγάλο ρόλο. Την πραγµατικότητα αυτή, ότι δηλαδή οι εκλογές ως αστικός θεσµός, εξυπηρετούν στην απόσβεση των οποιωνδήποτε τριγµών µπορεί να έχουν προκληθεί µέσα από ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, φαίνεται να αγνοούν ακόµα και τα αγωνιστικότερα κοµµάτια της αριστεράς παρόλους τους αγώνες στους οποίους συµµετέχουν στον δρόµο, στην εργασία, στις γειτονιές. Συµµετέχουν στις εκλογές, στηρίζοντας την επιλογή τους αυτή µε επιχειρήµατα περί καταµέτρησης δυνάµεων, ενός ακόµα πεδίου αγώνα και αναγκαιότητας ύπαρξης µιας αντίθετης φωνής µέσα στην όλη διαδικασία.

Αλλά πλανούνται πιστεύοντας πως µέσα από τις εκλογές και τη συνδιαχείριση της αστικής και κρατικής εξουσίας µπορεί να προκύψει οτιδήποτε ριζοσπαστικό που θα οδηγήσει προς µια επαναστατική προοπτική. Έτσι, παρά τις υγιείς προθέσεις µεγάλου κοµµατιού της βάσης της λεγόµενης ριζοσπαστικής αριστεράς, δεν καταφέρνουν τίποτα παραπάνω από το να ωθούν τον κόσµο σε µια λογική ανάθεσης ζητώντας την ψήφο του, να νοµιµοποιούν αυτή τη διαδικασία, και µέσω αυτού να λειτουργούν σε τελική ανάλυση ως το αριστερό δεκανίκι του συστήµατος.

Άκυρο –αποχή – αντίσταση - αυτοοργάνωση

Σε περιόδους προεκλογικές θα πρέπει να θυµόµαστε ότι εάν οι εκλογές παρουσίαζαν οποιαδήποτε στοιχείο επικινδυνότητας για το σύστηµα θα ήταν παράνοµες.

Στον αντίποδα της εκλογικής διαδικασίας και της διαιώνισης της αστικής δηµοκρατίας και κάθε εκµεταλλευτικού συστήµατος, το µόνο πρόταγµα που είναι ρεαλιστικό και µη µερικό, είναι η καταστροφή του εξουσιαστικού υπάρχοντος µέσω της αυτοοργάνωσης των από τα κάτω αυτού του κόσµου.

Στο ψευδοερώτηµα «εκλογές ή αποδιοργάνωση» η απάντηση µας είναι µία και ξεκάθαρη. Eίµαστε µε την πλήρη αποδιοργάνωση και κατάπτωση του κόσµου της εξουσίας σε όλη του την έκταση, για αυτό και προτάσσουµε την αυτοοργάνωση και τη συλλογικοποίηση των αναγκών και των επιθυµιών µας, την καθηµερινή αντίσταση µέσα σε ένα διαρκή αγώνα χωρίς κρίσιµες µάχες ή µεγάλες ηµεροµηνίες και τη δηµιουργία ενός πλέγµατος πολύµορφων αντιεξουσιαστικών δράσεων.

Κανένας κοινωνικός-ταξικός αγώνας δε θα είναι επαρκής για εµάς, αν δεν γίνει από τους ίδιους τους εκµεταλλευόµενους χωρίς αρχηγούς όπως και καµία µελλοντική κοινωνία που θα συντηρήσει υπάρχουσες κοινωνικές δοµές και θεσµούς. Ο δρόµος, οι µαζικές εξεγέρσεις και οι άγριες απεργίες είναι οι καλύτερες παρακατηθήκες για να βοηθήσουµε να πεθάνει αυτός ο γερασµένος κόσµος και να εντείνουµε την επίθεση µας στο υπάρχον. Για τον κόσµο όπου δεν θα υπάρχει εκµετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο ούτε εκµετάλλευση ανθρώπου στη φύση. Για τον κόσµο που µας περιµένει.

“Για την καινούρια γέννα, που όλο την περιµένουµε κι όλο κινά για να 'ρθει κι όλο συντρίµι χάνεται, στο γύρισµα των κύκλων”.

ΑΚΥΡΟ - ΑΠΟΧΗ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Vogliamo Tutto e per tutti

στη Νέα Σµύρνη και τις γύρω περιοχές

Κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf εδώ.