Η αστική δημοκρατία μας παρακολουθεί - Για τις κάμερες
| 
Κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf εδώ.
Η αστική δηµοκρατία µας παρακολουθεί
Νεα Σµύρνη: πόλη αστυνοµοκρατούµενη. Την τελευταία περίοδο η γειτονιά µας έχει γεµίσει µε κάθε είδους ένστολους που σαν άλλοι σερίφηδες σουλατσάρουν στους δρόµους, µε στόχο να επιβάλλουν την τάξη και την κανονικότητα. Η διασφάλιση του υπάρχοντος επιτάσσει δηµοτόµπατσους να κυνηγούν µετανάστες σε παραλληλία µε επιχειρήσεις σκούπες, έντονη αστυνοµική παρουσία, προσαγωγές-εξακριβώσεις αλλά και ηλεκτρονικούς ρουφιάνους κάµερες. Η αστυνοµοκρατία στην περιοχή µας βέβαιααποτελεί κοµµάτι της πρόσφατης διάχυτης και οξυµένης αστυνόµευσης σε κάθε περιοχή που ήρθε σαν απάντηση στην εξέγερση του ∆εκέµβρη.
Στην περίοδο που ακολουθεί και µέσα στη δίνη της οικονοµικής κρίσης των καπιταλιστών, το κράτος αντεπιτίθεται και εξοπλίζεται αλλά και οχυρώνεται προληπτικά. Τα νέα έντονα κατασταλτικά µέτρα περιλαµβάνουν µεταξύ άλλων (έρευνα για κατειληµµένους χώρους, ποινικοποίηση της κουκούλας, επιχειρήσεις σκούπας εναντίον µεταναστών, νέες αστυνοµικές µονάδες, κ.τ.λ.) την ενεργοποίηση 1100 επιπλέον καµερών παρακολούθησης στην Αθήνα. Το υλικό των οποίων (οι κάµερες θα καταγράφουν οποιαδήποτε κίνηση) θα µπορεί «να αποτελεί ενοχοποιητικό στοιχείο για εµπλεκόµενους σε έκνοµες ενέργειες».
Ποιες είναι όµως αυτές οι «έκνοµες ενέργειες» και πάνω σε ποιον θα κάνουν ζουµ οι κάµερες ασφάλειας;...
Έχοντας ως αρχή την µεγιστοποίηση και συσσώρευση του κέρδους µε οποιονδήποτε τρόπο, ο καπιταλισµός διαµορφώνει κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις, θεσµούς και δοµές εξουσίας, προκαλώντας κοινωνικές και ταξικές ανισότητες. Η οποιαδήποτε απόπειρα έκφρασης αντίστασης και αντίδρασης από τους καταπιεζόµενους που έρχεται να απειλήσει την κανονικότητα του συστήµατος και του δόγµατος της τάξης κι ασφάλειας, συναντάει την άµεση ή έµµεση καταστολή, µε κυρίαρχο φορέα της το κράτος,ρόλος του οποίου είναι η διασφάλιση της οµαλής λειτουργίας του συστήµατος.
Η 11η Σεπτέµβρη 2001 αποτέλεσε παγκόσµιο ορόσηµο για την αναδιάρθρωση και τελειοποίηση των µηχανισµών καταστολής. Η εξουσία, εκµεταλλευόµενη τα φοβικά αισθήµατα και την τροµοϋστερία, επιδίωξε-επιδιώκει την απόσπαση κοινωνικής συναίνεσης για την εγκαθίδρυση νέων κι αποτελεσµατικότερων µέσων ελέγχου κι επιτήρησης. Το ελληνικό κράτος, µε αφορµή την ασφάλεια των ολυµπιακών αγώνων του 2004, υιοθέτησε το δόγµα της µηδενικής ανοχής µε χρήση ηλεκτρονικών µέσων για την καταγραφή προσωπικών δεδοµένων, την παρακολούθηση τηλεφωνικών συνοµιλιών και την εγκατάσταση εκατοντάδων καµερών στους δρόµους της Αθήνας. Παρά τις διαβεβαιώσεις από τους υπεύθυνους για την προσωρινότητα της χρήσεως των καµερών αυτών, συνέβη το αντίθετο (δεν είχαµε ποτέ άλλωστε τέτοιες αυταπάτες). Η παρακολούθηση συνεχίζεται µετατρέποντας την καθηµερινότητά µας σε ένα reality show µε πρωταγωνιστές όλους εµάς. Παρακολούθηση συνεχή και καθηµερινή, στους δρόµους,τα πάρκα και τις πλατείες, τα σχολεία (ιδιωτικά αλλά και δηµόσια όπως πχ στο 4ο Λύκειο Πειραιά), µέχρι και τις ιδιωτικής χρήσεως κάµερες σε καταστήµατα, χώρους εργασίας και διασκέδασης. Ανάλογα µε το χώρο χρήσης τους, η λειτουργία των συστηµάτων ελέγχου και εποπτείας αποσκοπεί άλλοτε στην καταγραφή και ποινικοποίηση διαδηλώσεων, άλλοτε στην εξακρίβωση της αποδοτικότητας των εργαζοµένων (σαν ηλεκτρονικός ρουφιάνος), σε κάθε περίπτωση όµως η ύπαρξή τους έχει πρωτεύοντα, αν όχι µοναδικό σκοπό, την τροµοκράτηση και τη δηµιουργία αισθήµατος φόβου και επιτήρησης.
Η χρήση των καµερών (και άλλων µηχανισµών καταστολής) υπαγορεύεται από το “ιδεολόγηµα της ασφάλειας”, το οποίο αντιπαραβάλλει την ασφάλεια µε την ελευθερία και θυσιάζει τη δεύτερη στο βωµό της πρώτης. Το ιδεολόγηµα αυτό πλασάρει µία ψευδαίσθηση ασφάλειας άλλοτε απέναντι σε επίπλαστους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς, άλλοτε απέναντι σε υπαρκτά κοινωνικά προβλήµατα τα οποία πηγάζουν ωστόσο από τις ίδιες τις υπάρχουσες δοµές της καπιταλιστικής κοινωνίας.
∆εν χωράνε αυταπάτες ότι κύριος σκοπός των ηλεκτρονικών µηχανισµών παρακολούθησης, σε συνδυασµό µε την ευρύτερη κρατική καταστολή, είναι η αστυνόµευση κάθε έκφανσης της ανθρώπινης δραστηριότητας και, πολύ περισσότερο, η προσπάθεια εντύπωσης του αισθήµατος της παρακολούθησης. Αυτό συµβαίνει γιατί όταν κάποιος αισθάνεται ότι ανά πάσα στιγµή εν δυνάµει παρακολουθείται, καταλήγει να αυτοπεριορίζεται, να καταστέλλει τις πράξεις και τις σκέψεις του, να παύει να αντιστέκεται και σε τελική ανάλυση, µέσω αυτής της εσωτερίκευσης της επιτήρησης και του ελέγχου, οδηγείται στο να γίνει ο ίδιος µπάτσος του εαυτού του.
«Η κατάρριψη ενός µύθου»
Πέρα απ'την αδιαπραγµάτευτη εναντίωσή µας στην ύπαρξη καµερών, σηµειώνουµε επίσης την πλαστότητα της πρόφασης περί καταπολέµησης της τροµοκρατίας και της εγκληµατικότητας για την εγκατάσταση και λειτουργία τους, όπως ευαγγελίζεται η εξουσία. Ενδεικτικά αναφέρουµε ότι στο Λονδίνο, όπου αντιστοιχούν 14 κάµερες ανά κάτοικο, έρευνες δείχνουν ότι δεν έχει υπάρξει καµία αισθητή µείωση της εγκληµατικότητας ή του αισθήµατος φόβου των κατοίκων.
Σαµποτάζ στα συστήµατα κοινωνικού ελέγχου
Στο πρόταγµα της εξουσίας για θυσία της ελευθερίας στο βωµό της ασφάλειας, ούτε αποδεχόµαστε το διαστρεβλωµένο αγαθό της ασφάλειας, ούτε παζαρεύουµε την ελευθερία µας, αλλα προτάσουµε την αυτοοργάνωση, την αντίσταση και την αλληλεγγύη σε κάθε έκφανση της ζωής µας.
"Απόσπασµα του κείµενου αυτού µοιράστηκε σε προηγούµενες δράσεις από την Παρέµβαση Αναρχικών στη Νέα Σµύρνη και τις γύρω περιοχές"
Vogliamo Tutto e per tutti
στη Νέα Σµύρνη και τις γύρω περιοχές