Το μεγαλείο του πατριωτισμού - Για τις παρελάσεις
| 
Κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf εδώ.
‘’Το µεγαλείο του πατριωτισµού’’
Οι µαθητές κατεβαίνουν στους δρόµους.
Δεν φοράνε στολές παρέλασης, αλλά µαύρα ρούχα και κουκούλες.
Δεν κρατάνε ξεφτιλισµένα εθνικά σύµβολα, αλλά πέτρες.
Δεν είναι παραταγµένοι σε σειρές, αλλά δηµιουργούν αυθόρµητους σχηµατισµούς και οµάδες.
Δεν περπατάνε µε βηµατισµό στο ρυθµό εµβατηρίων προκαθορισµένων από άλλους, αλλά χορεύουν και κινούνται στο ρυθµό που τους οδηγεί η οργή τους.
Δεν αναγκάζονται να παρελαύνουν για να τιµήσουν κάποιους που κάποτε κάπου αντιστάθηκαν, αλλά αντιστέκονται εδώ και τώρα οι ίδιοι.
Τον περασµένο Δεκέµβρη, χιλιάδες µαθητές σε όλη την Ελλάδα, µαζί µε τους υπόλοιπους εξεγερµένους, κατέβηκαν στους δρόµους µε αφορµή τη δολοφονία του Αλέξη. Ανυπακοή, αντίσταση, οργή, εξέγερση.
Αµέσως το κράτος, θέτοντας σε κίνηση όλους τους κατασταλτικούς µηχανισµούς του, επιτέθηκε µε µένος στους εξεγερµένους. Εκτός από το δόγµα της µηδενικής ανοχής που περιλαµβάνει σκληρή καταστολή, ξυλοδαρµούς, συλλήψεις και προφυλακίσεις, πραγµατοποιήθηκε και ολόπλευρη ιδεολογική επίθεση.
“Να θωρακίσουµε το δηµοκρατικό πολίτευµα απέναντι στη βία ακραίων οµάδων. Γι' αυτό η εθνική ενότητα είναι αυτή τη στιγµή το χρέος όλων µας. Κατέστησα σαφή τη θέση µου ότι όλοι όσοι προκαλούν βιαιότητες και βανδαλισµούς είναι εχθροί της Δηµοκρατίας. (από το διάγγελµα του πρωθυπουργού στις 9/12/08’’). Αποδεχόµαστε όλες τις κατηγορίες που µας προσάπτει η Αυτού Εξοχότης του, ως ακραίων οµάδων, εχθρών της εθνικής ενότητας, της κοινωνικής ειρήνης, της αστικής δηµοκρατίας κι ενός σάπιου εξουσιαστικού συστήµατος.
Η εθνική οµοψυχία χρησιµοποιήθηκε ως ένα από τα βασικότερα όπλα µε στόχο την επιστροφή στην κανονικότητα. Μπροστά στον κίνδυνο της αποδιοργάνωσης της καθηµερινής ζωής, το παλιό επιχείρηµα «για το καλό της πατρίδας» βγήκε πάλι από τη φαρέτρα των κυρίαρχων. Οι κοινωνικές συγκρούσεις, η αντίσταση στους δρόµους, η συνολική και γενικευµένη επίθεση στα θεµέλια του υπάρχοντος συστήµατος, επιχειρήθηκε να σταµατήσουν στο όνοµα της κατανόησης, της υποχωρητικότητας και της ενότητας που προστάζει η εθνική ταυτότητα. Δίπλα στο τρίπτυχο «εργασία, σπίτι και χαρά» προστέθηκε για ακόµη µια φορά το τρίπτυχο «Πατρίς, θρησκεία,οικογένεια».
Το ιδεολόγηµα της εθνικής ενότητας είναι ένας από τους βασικούς άξονες πάνω στους οποίους κινείται το κράτος για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του. Με πρόσχηµα τον «εσωτερικό εχθρό, τους αλλόθρησκους, τους βάρβαρους» («Πας µη Έλλην, βάρβαρος»), και γενικά τον Άλλον (οποιαδήποτε µορφή και αν παίρνει αυτός και οποιαδήποτε χαρακτηριστικά και αν του αποδίδονται κατά καιρούς), το κράτος βασίζεται ακριβώς σε αυτόν τον «τρόµο» του Άλλου για να διαφυλάξει την αιώνια υποταγή των υπηκόων του. Η εθνική ασφάλεια προϋποθέτει την εθνική ενότητα, ενώ η δεύτερη εξασφαλίζει την πρώτη. Κάποιος αόρατος εχθρός πάντα θα επινοείται, τον οποίο πρέπει όλοι να φοβόµαστε και απέναντι στον οποίο πρέπει να συσπειρωθούµε.
Η εθνική ενότητα είναι µια παγίδα …
Και αυτός ακριβώς είναι και ο σκοπός του πολύ ισχυρού, κοινωνικά, ιδεολογήµατος της εθνικής ενότητας: η συσπείρωση απέναντι σε κάποιον άλλο για να αγνοηθούν και να ξεπεραστούν οι εσωτερικές κοινωνικές αναταράξεις.
Σε όλη την παγκόσµια ιστορία, τα παραδείγµατα µιλάνε από µόνα τους: κάθε φορά που οι καταπιεσµένοι αµφισβητούν έµπρακτα τους θεσµούς και τις δοµές αυτής της κοινωνίας, οι φύλακες του συστήµατος προτάσσουν την εθνική ταυτότητα. Μερικά µόνο ενδεικτικά παραδείγµατα από τον ελληνικό χώρο: τον ελληνικό εµφύλιο πόλεµο ακολούθησαν οι εκκλήσεις για επούλωση πληγών και ανάπτυξη της χώρας, την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τις µαζικές πορείες στα χρόνια της µεταπολίτευσης ανέλαβε να εξοµαλύνει η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραµανλή, ενώ οι µαθητικές καταλήψεις του 1991 ξεχάστηκαν στο φρικιαστικό βουητό των συλλαλητηρίων για το Σκοπιανό.
Το ίδιο έγινε και το Δεκέµβρη κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, όταν οι εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός και εθνική οµόνοια πολλαπλασιάζονταν µε γεωµετρικό ρυθµό.
Με απλά λόγια, κάθε µορφή αντίστασης πρέπει να πνιγεί στο βούρκο του πατριωτισµού και του εθνικισµού. «Πάνω απ’ όλα η πατρίς και το εθνικό συµφέρον.» Συµφέρον ποιανού όµως; Προφανώς όχι των καταπιεσµένων, των από κάτω, των εργατών, των φτωχών, αλλά των καταπιεστών, των από πάνω, των αφεντικών, των πλουσίων και φυσικά του ίδιου του συστήµατος. Και αυτό το ιδεολογικό όπλο στα χέρια των κυρίαρχων δεν ανακαλείται µόνο σε περιόδους κοινωνικής αναταραχής. Είναι πάντα εδώ: στις εθνικιστικές παρελάσεις που διοργανώνονται 2 φορές το χρόνο, στις ρατσιστικές επιθέσεις σε µετανάστες, στις προκλητικές συγκεντρώσεις φασιστικών οµάδων στα κέντρα των πόλεων, στην αποδοκιµασία αλλοδαπών σηµαιοφόρων µαθητών, στην εθνικιστική ιστορία που αποτυπώνεται στα σχολικά βιβλία, στην άνοδο ακροδεξιών κοµµάτων, στις υστερικές φωνές των συµµετεχόντων σε τηλεοπτικά πάνελ ενάντια σε όποιον δε δηλώνει παρών για την πατρίδα του και πατριώτης.
(Mία µικρή παρένθεση σχετικά µε τον όρο πατριώτης. Η αντιπαραβολή του φασιστικού, ακροδεξιού εθνικισµού µε τον αγνό δήθεν πατριωτισµό προωθείται ιδιαίτερα στα σχολεία και αποτελεί ένα από τα πλέον πετυχηµένα τεχνάσµατα των αστικών εθνικών κρατών. Αυτός ο διαχωρισµός ωστόσο είναι πλαστός. Το ζήτηµα δεν είναι αν ο πατριωτισµός είναι υγιής ή µη, αλλά το ότι αποτελεί ένα ιδεολόγηµα που στοχεύει στη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, εντάσσοντας τους ανθρώπους σε µία φαντασιακή κοινότητα, όπου ανεξάρτητα από τη θέση τους είναι πάνω απ'όλα Έλληνες. Και έτσι παρουσιάζεται ως µεγαλύτερο συµφέρον το εθνικό συµφέρον, που στην ουσία είναι το συµφέρον των από πάνω, των εξουσιαστών.)
Μπροστά και στη λεγόµενη οικονοµική κρίση, οι φωνές που εγκαλούν σε εθνική συσπείρωση και οµοψυχία, γίνονται ακόµα πιο εφιαλτικές. Πρέπει να συνεχίσουµε να δουλεύουµε για το καλό των επιχειρήσεων, της οικονοµίας, και κατ' επέκταση του συστήµατος, αντί για την ανατροπή του. Με το ίδιο σκεπτικό πρέπει να συνεχίζουµε να σκύβουµε το κεφάλι για το καλό της χώρας, µέχρι αυτή να βγει από τη δύσκολη περίοδο.
…Γι’ αυτό είµαστε προδότες
Απέναντι στην οικονοµική κρίση και την ιδεολογία της εθνικής ενότητας, αρνούµαστε τους εξουσιαστικούς διαχωρισµούς ανάλογα µε κατασκευασµένες εθνικές ή άλλες ταυτότητες. Αντιλαµβανόµενοι τους εαυτούς µας όχι ως Έλληνες, αλλά ως κοινωνικά και πολιτικά υποκείµενα, απορρίπτουµε κάθε εθνικό φρόνηµα και κάθε εθνικιστική τάση. Ξέρουµε ότι η οικονοµική, πολιτική και θρησκευτική εξουσία, επιβάλλει κάθε είδους διαχωρισµούς ανάµεσα στους ανθρώπους. Αυτοί οι κάθετοι διαχωρισµοί ανάµεσα σε έθνη µε τη χάραξη συνόρων και την καλλιέργεια µίσους ανάµεσα στους λαούς, το µόνο που κάνουν είναι να καλύπτουν την ιεραρχική δόµηση του συστήµατος: οι από κάτω και οι από πάνω. Η επικράτηση των εθνικών διαχωρισµών εις βάρος της ταξικής συνείδησης αφαιρεί από τους καταπιεσµένους ένα από τα πιο σηµαντικά όπλα που έχουν να αντιτάξουν απέναντι στους δυνάστες τους: την αλληλεγγύη. Τα εθνικά ιδεώδη και οι µύθοι δεν µπορούν όµως να καλύψουν πλήρως αυτό που αναδύεται καθηµερινά: ο εχθρός παντού και πάντα είναι ίδιος: το κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία.
Στα πλαίσια αυτά, ο µόνος πόλεµος που διεξάγεται καθηµερινά και αδιάκοπα, είναι ο κοινωνικός ταξικός πόλεµος. Απέναντι στην εθνικιστική υστερία, τις φασιστικές επιθέσεις, τις πατριωτικές γιορτές και τα εθνικοεγερτικά καλέσµατα να προτάξουµε το όπλο των καταπιεσµένων, την αλληλεγγύη και την ταξική συνείδηση.
Το κράτος και τα αφεντικά που χειραγωγούν την κοινωνία µε εθνικιστικά παραληρήµατα, ψεύτικες γιορτές και συγκινητικές παρελάσεις, θα µας βρουν ξανά µπροστά τους, όπως και το Δεκέµβρη. Στην πραγµατική γιορτή των εξεγερµένων. Μαζί µε τους µαθητές, όλοι εµείς θα βρεθούµε ξανά στους δρόµους και στα οδοφράγµατα που θα στήσει η οργή µας ενάντια σε αυτόν τον κόσµο της εκµετάλλευσης και της καταπίεσης.
Για τη συµµετοχή των µαθητών στις εθνικές παρελάσεις
Απ' ότι φαίνεται, ένα σηµαντικό ποσοστό των µαθητών είτε έχει αρχίσει να αντιλαµβάνεται όλη αυτή την πλάνη και την υποκρίσια, είτε έστω και ενστικτωδώς απωθείται από το να συµµετέχει σε πατριωτικές φιέστες. Η απροθυµία των µαθητών να συµµετέχουν, ωθεί τις διευθύνσεις των σχολείων να εκβιάζουν µε απουσίες και αποβολές.
Δεδοµένων λοιπόν όλων των παραπάνω, εναντιωνόµαστε στο ξεφτιλισµένο εθνικιστικό έθιµο των παρελάσεων µε τον σαφή στρατιωτικό χαρακτήρα, που στοχεύει στην πειθάρχηση, την πλύση εγκεφάλων και την κατασκευή συνειδήσεων από πολύ νεαρές ηλικίες, και γι αυτό προτείνουµε σε όλους τους µαθητές την ανταρσία και την αποχή από την παρέλαση.
ΜΗΝ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΚΡΑΤΗ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙ∆ΕΣ
ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟ∆ΟΤΕΣ
ΣΕ ΕΛΛΑ∆Α ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΛΒΑΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ
Vogliamo Tutto e per tutti
στη Νέα Σµύρνη και τις γύρω περιοχές